Bloody monday

Vanmorgen ging vroeg de wekker, want het is vandaag mijn eerste werkdag!

Extra vroeg opgestaan, ik wilde nog even rustig kunnen ontbijten met een lekker bakkie koffie... plof stroomstoring.... geen koffie, tenminste ik niet, bij het inschenken van Karin haar bakkie hadden we nog wel stroom, daarna niet meer.

Dus geen koffie voor Jef, dat begon lekker... 😫

Vertrokken naar Jan, de kozijnenman, voor mijn eerste kennismaking met het kozijnenvak. 

Gelukkig bood hij me eerst een bakkie koffie aan, toch nog een goeie start van de dag.

Begonnen met het restaureren van kozijnen. Hij had 4 kozijnen liggen die gerestaureerd moesten worden. Verf afkrabben, stopverf verwijderen en het schuren van de kozijnen. 

Dat omvat wel zo'n beetje mijn eerste werkdag.

Heel erg enthousiast over het werk, kan natuurlijk nog niet heel veel zeggen aangezien het me eerste werkdag was. Maar geloof wel dat dit echt een vakwerkje is. En kan wel zeggen dat het me erg aanspreekt en ik er veel plezier in had. Ik hoop dan ook dat dit mijn vak wordt en hier mijn brood in kan verdienen. Mijn leermeester is in ieder geval erg aardig en rustig, dus daar zal het niet aan liggen.

Dus afgezien van de stroomstoring van vanmorgen (die duurde tot ongeveer half 12) is het toch nog een mooie dag geworden.

Ondertussen zat ik (Karin) thuis zonder stroom, met 2 hondjes die het maar raar vonden dat baassie alleen weg ging en heel lang niet terug kwam. Wat resulteerde in traphangen (zie foto). 

Om half 12 was de stroom hersteld, iets met onderhoud ofzo, en kon ik aan de slag met de dingen die ik wilde doen.

Eerst nieuwe afbakbroodjes gebakken, dit keer wat groter en een poging gedaan tot ontbijtkoek, maar daarvoor moet ik op zoek naar andere stroop. Al vond Jef hem bij thuiskomst wel lekker, die heeft wat voor bij de koffie morgen.

Daarna achter de computer om wat dingetjes te regelen, vertalen, brieven tikken enzovoort. Ook gedaan, nog even met Jef gechecked bij thuiskomst, kon dat ook de deur weer uit.

En toen was er alweer een dag om, time flies...